SEMİH ÇELENK'İN  DEĞİNMELERİNE CEVAP

Coşkun Büktel'in

"kayıkçı kavgalarını" okumak,

Çelenk'in yaptığı tiyatroyu seyretmekten

çok daha yararlı ve zihin açıcı

bir tiyatral etkinliktir!

Coşkun Büktel

2007 yılının Ocak ayı başında başlayan "Forum Tartışması", Semih Çelenk'in 27 Ocak tarihli bir yazıyla (Bakınız: Çelenk, "Sansürcü Yeni Doçent Semih Çelenk'ten Yanıt") tartışmaya katılması ve benim Çelenk'i yanıtlayan 2 Şubat 2007 tarihli yazımla (Bakınız: Büktel, "Dekan Yardımcısı Sansürcü Yeni Doçent Semih Çelenk'e Cevap") sona ermişti.

Semih Çelenk, "Forum Tartışması"nın sona ermesinden 2 ay kadar sonra, 30 Mart 2007'de, "Kârhaneciler, Sanal Dünya, Şizofreni ve Tiyatr..." başlıklı bir yazı yazarak, artık ("en azından bir süreliğine") internette yazı yazmayacağını ve internette yazılanları izlemeyeceğini ilan etti. Çelenk'in linkini verdiğimiz o veda yazısı şu paragraflarla sona eriyordu.

Gelin, internet üzerindeki tiyatro tartışmalarıyla biraz daha az vakit geçirelim.

Gücümüzü, entellektüel enerjimizi ve sanatsal üretkenliğimizi tiyatro yapmak için, birkaç insanı daha tiyatro ile tanıştırmak için kullanalım.

İnternet ve onun dolayımıyla yapılan tartışmalar, bizi giderek meselenin özünden uzaklaştırmakta ve sanal bir labirentin içine hapsetmektedir. Bu tanımlanmamış bir şizofrenidir. Bir felç halidir.

İnternet üzerinde değil, tiyatro salonlarında, sahnenin ışığında karşılaşmak ve buluşmak dileğiyle… 

Yukarda belirttiğim nedenlerden ötürü, en azından bir süreliğine, internet üzerinde tiyatro adına yapılan tartışmaları izlememeye, katılmamaya, internette bu yazı dışında yazı yayınlamamaya ve istemeyerek de olsa, bir internet organı olduğu için, hem basılı olarak hem de internet ortamında emeğimin geçtiği www.tiyatroevi.com ile ilişkimi kesmeye karar verdim. Bugüne değin yazılarımı paylaşan, okuyan, tartışan, eleştiren, üzerinde fikir açıklayan tüm okurlara, dostlara duyururum.

Semih Çelenk'in kendini internetteki tiyatral tartışmaların dışında ve üstünde bir yere konumlayan bu yazısı; internetteki özel sitemden başka her yerde sansür edildiğim ve dergilerde yazılarımı yayınlatma, sahnelerde oyunlarımı sahneletme olanağına sahip olmadığım için, beni fena halde kızdırmıştı. Çünkü Semih Çelenk, benim gibi muhalif seslerin kendini ifade edebildiği tek demokratik alanı, interneti, (kullanıcıların kötü alışkanlıklarıyla ilgili bazı sakıncaları bahane ederek) "şizofreni, felç, sanal" gibi sözcüklerle mahkum ediyor; okurlara, internetin yalnızca sakıncalarından sakınmayı önermek yerine, tiyatral tartışmaları izlemekten sakınmayı öneriyordu. Okurları internetteki tiyatral tartışmalara kapatmaya çalışıyor, bu konuda öncülük rolünü üstleniyordu. Kısacası, Çelenk, dolaylı olarak da olsa, sonuçta, insanlara, "Büktel'in yazılarını okumamalarını" da önermiş oluyordu. Ben Çelenk'in internete kesin olmayan kararsız bir ifadeyle ("en azından bir süreliğine") veda eden o yazısını, kendisine karşı yazdığım yazıya ("Dekan Yardımcısı Sansürcü Yeni Doçent Semih Çelenk'e Cevap") Çelenk'in dolaylı bir cevabı olarak algıladığım halde, öznel algılarıma dayanarak bir cevap yazmak istemedim ve sustum.

Ama Hilmi Bulunmaz, hemen ertesi gün (31 Mart 2007) kendi sitesinde, Çelenk'in yazısını (her zamanki gibi "alelacele" ve "çalakalem") birtakım notlar düşerek yayınladı. (Bakınız: Bulunmaz, "Semih Çelenk'in Veda Hutbesi Diyaloğu")

Benim titizlikle hazırlanmış cevap yazımı ( "Dekan Yardımcısı Sansürcü Yeni Doçent Semih Çelenk'e Cevap") cevaplamaya gerek görmemiş olan Semih Çelenk, Bulunmaz'ın o "çalakalem" notlarını cevaplamak gereğini hissetti ve "Sınırda" dergisinin 7. sayısında (Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, 2007)  "İnternette tiyatro üzerine kayıkçı kavgaları ya da Hilmi Bulunmaz'a açık mektup" başlıklı bir yazı yayınlayarak cevapladı.

(GÜNCELLEME, 17 Nisan 2008: Cevabını internette yayınlamayı tercih etmeyen Semih Çelenk'in, cevabını internet yerine "Sınırda" dergisinde yayınlamakla ne kadar isabet etmiş olduğunu; "Sınırda" dergisinin  "felsefeci"(!) yöneticisi Hüsamettin Çetinkaya, Büktel'e ve Bulunmaz'a, engizisyonda bile tanınan cevap hakkını tanımayınca, anlamış olduk. Cevabımı Çetinkaya'ya gönderen ve konuyu Çetinkaya'yla görüşüp cevabımın kesinlikle yayınlanacağını bana temin etmiş olan şair arkadaşım Derya Önder'e, bu konuda kendisi kadar iyimser olmadığımı zaten belirtmiştim. "Felsefeci" Hüsamettin Çetinkaya'nın                   —Hollywood'daki kovboy kasabalarının karşıdan bakıldığında gayet inandırıcı göründüğü halde, arkası bomboş, "dekor" binalarını andıran— "felsefî" formasyonu, ülkemizin entelektüel hayatına egemen kanserojen samimiyetsizliğin somut bir göstergesi olarak ne kadar irdelense azdır!)  

Çelenk'in, Bulunmaz'ı eleştiren o cevap yazısını, Hilmi Bulunmaz, dergi sayfalarından internet ortamına aktarmak için üşenmeyip yeniden dizdi ve tiyatroyun.com adlı kendi sitesinde yayınladı. (Bakınız: Çelenk, "İnternette tiyatro üzerine kayıkçı kavgaları ya da Hilmi Bulunmaz'a açık mektup")

Çelenk'in Bulunmaz'a karşı yazdığı (yukarıda linkini verdiğim) cevap yazısında, benimle ilgili bazı açıklamalar da var. Ben bu yazıda, o yazının yalnızca benimle ilgili paragraflarını alıntılayacak ve yalnızca o paragrafları cevaplayacağım. Ama önce, Çelenk'in Bulunmaz'a cevabı hakkında edindiğim genel izlenimi, iki paragraf içinde özetlemek istiyorum:

Çelenk, Bulunmaz'ın ısrarlı sorularına rağmen, Özdemir Nutku skandalını hâlâ görmezden geliyor ve tabii, görmezden gelmesi de skandalı pasif biçimde desteklemek anlamına geliyor. Bir rezaleti desteklemiş durumda olmak, her aydın insanın vicdanını yaralar. Sanırım, Semih'in vicdanı da pek rahat değil. Çünkü skandalı desteklemiş olmasının hesabını soran Coşkun Büktel'e karşı söyleyecek hiçbir şey bulamamıştı. Ne skandalın aslında skandal olmadığını söyleyerek hocası Özdemir Nutku'yu savunabilmiş, ne de skandal yüzünden hocası Özdemir Nutku'yu suçlamaya ve kınamaya cesaret edebilmişti. Yapabildiği tek şey, sessizlik hakkını kullanmak olmuştu. Ama böylesine iğrenç bir skandal karşısında sessiz kalabilmek, bir aydının kendini suçlu hissetmeden başarabileceği bir iş değildi. Sonunda Çelenk'in bulabildiği tek çare, tüm interneti ("en azından bir süreliğine") reddetmek oldu. Özdemir Nutku skandalını ve internetteki tüm tiyatral tartışmaları "kayıkçı kavgası" olarak niteleyip kendini bu tartışmaların dışında ve üstünde bir yere konumladı ve böylece skandalı görmezden gelme (sansür) edimini meşrulaştırmış oldu. Ben yalnızca Özdemir Nutku skandalını değil, internetteki "tüm" tartışmaları görmeyi reddediyorum; ben bu "kayıkçı kavgalarının" dışında ve üstündeyim, demiş oldu. Bu mülahaza, eğer kendini kandırmasına yetiyorsa, Çelenk'in bununla mutlu olmasına karşı değilim. Ama sanırım yetmiyor. Vicdanı rahat olmadığı için, Çelenk susmayı başaramıyor.

Bulunmaz'ın yazma yeteneğiyle ilgili olarak Çelenk'in bazı eleştirilerine katılıyorum. Ama kendi yazma yeteneğimle ne kadar övünsem de, benim için, yazı yazan bir kişide aranması gereken en önemli erdem, samimiyettir. Ben, Hilmi Bulunmaz'ı, yazma alışkanlıkları ve yeteneğiyle ilgili tüm handikaplarına rağmen, samimi buluyor, ama Çelenk'in hâlâ yeterince samimi olamadığını görüyorum. Hilmi Bulunmaz, evet, Semih Çelenk'in her cümlesine yanıt vermeye çalışmakla hata ediyor, bu yüzden gereksiz suçlamalarda bulunduğu oluyor. Çelenk'i yanlış anladığı da oluyor. Ama Hilmi Bulunmaz, hiçbir şeyi görmezden gelmek zorunda kalmadan, sırtında yumurta küfesi olmadan, dobra dobra konuşabiliyor. Her konunun üstüne gidebiliyor. Semih Çelenk ise, soyut konular üstüne sosyolojik spekülasyonlar yaparken gayet rahat konuşabildiği halde, somuta gelindiğinde, mayınlı arazideymiş gibi, sakınımlı davranmak zorunda kalıyor; "açıkça, mertçe, Türkçe" netçe konuşamadığı gibi, tartışmanın en önemli maddesini (Özdemir Nutku skandalını) hâlâ görmezden geliyor. Konu oraya yaklaştığında, üstüne gitmek yerine, ortada kuyu varmış gibi, yandan geçiyor.

Öğrendiğime göre Hilmi Bulunmaz, Semih Çelenk'in yazısını  yanıtlayacak ve bu kez acele etmeyecek. (GÜNCELLEME, 7 Haziran 2007: Bulunmaz'ın Çelenk'e cevabı için, tıklayın: "Internet... Semih Çelenk net değil...") Ama ben, Çelenk'in yazısındaki benimle ilgili paragrafları Bulunmaz'ın yanıtlamasını beklemektense, kendim yanıtlamayı uygun buldum. Aşağıda koyu harfle dizilmiş kısa satırlar Çelenk'in ifadelerdir. Normal harflerle dizilmiş bölümler ise, benim Çelenk'e cevaplarım...

Coşkun Büktel'in Theope'yi 1993'te yayınladığını, Theope merkezde olmak üzere Türk Tiyatrosu eleştirilerine 1995-96 yıllarında başladığını biliyorum. (...)

Semih Çelenk yanlış biliyor ve "savruk, çok fazla 'esnaf' ve 'mahalle' Türkçesine sahip, okuduklarının çoğunu yanlış anlayan biri" olarak nitelediği Hilmi Bulunmaz gibi, kendisi de araştırma yapmayı hiç gereksinmeden, "çalakalem" yazıyor. Oysa fazla araştırmasına gerek yoktu: "eleştirilerine 1995-96 yıllarında başladığını biliyorum" gibi kesin ve iddialı bir cümle kurmadan önce, "Türk Tiyatrosundan İnsan Manzaraları" adlı eleştiri kitabıma birkaç dakika göz atması, Çelenk'in yanılmasını ve okurları yanıltmasını önlemeye yetecekti.

Ben düzenli olarak tiyatro eleştirisi yazmaya 1995-96'da değil, Mart 1992'de, "Türk Tiyatrosundan İnsan Manzaraları –1" başlıklı yazımla başladım ve 1995-96'ya gelinceye dek yüzlerce sayfa tutan bir sürü eleştiri yazısı yazdım. Bu düzeltmeyi yaptıktan sonra, şunu da belirtmem gerek: Eleştiri yazılarımın Çelenk tarafından "Theope merkezli" diye nitelenmesi bana hiç de masum görünmüyor. Benim bugüne dek yazdığım yazıların hiçbiri ("Theope" hakkında kasıtlı bir yazıya cevap olarak kaleme aldığım "Theope Savunması" –Bakınız, "Türk Tiyatrosundan İnsan Manzaraları", Dramatik Yayınlar, 1998, sayfa 171-202–.dışında) "Theope merkezli" değildi. Ben, yazılarımda "Theope"yi önemli bir ölçüt, bir mihenk taşı olarak kullanmama ve "Theope"nin başına gelenleri Türk tiyatrosundaki çürümenin en önemli göstergesi saymama rağmen, "Theope Savunması" dışında, "Theope merkezli" herhangi bir yazı yazmadım. Yazılarım için yapılan "Theope merkezli" türünden yakıştırmalar, daha çok, vandallar tarafından uydurulmuşlardır; eleştiri yazılarımla yumruk yemişe döndükleri için yazılarımı hafifsemeye ve o yazıları benim "Theope" takıntımın hastalıklı ürünleri olarak görmeye ve göstermeye çalışan vandallar tarafından... Semih Çelenk, o vandal terminolojiden uzak durmaya çalışmalıydı.

Coşkun Büktel'e yanıt verme ya da Özdemir Nutku'nun iftiracı olduğunu irdeleme yerine, sosyolojik irdelemelerde bulunmayı yeğliyorsun...demişsiniz. Hilmi bey, siz bana ne yazıp ne yazamayacağımı dikte edemezsiniz.

Çelenk, kendisine Özdemir Nutku skandalını görmezden gelmemesi gerektiğini hatırlatan ve kendisini daha dürüst olması konusunda uyaran Hilmi Bulunmaz'ı diktatörlükle (hatta biraz aşağıda "faşizanlıkla") suçluyor. Bana kalırsa, iyi niyetle yapılmış uyarı ve eleştirileri "ne yazıp ne yazamayacağımı dikte edemezsiniz" gibi bir bahaneyle geçiştirmek, ahlaklı bir tutum değildir. Bu mantıkla, sizin de Hilmi Bulunmaz'a, sizi hangi konuda eleştireceğini veya uyaracağını dikte edemeyeceğiniz pekâlâ söylenebilir. Ayrıca, Bulunmaz'a talkını verdikten ve Özdemir Nutku skandalı konusunu savuşturduktan sonra, Semih Çelenk, salkımı yutmakta (yani dikte etmenin dik âlâsını kendisi yapmakta) hiç sakınca görmüyor: Bulunmaz'a (dikte etmek ne kelime!) düpedüz, emir kipiyle, neleri denemesi gerektiğini buyuruyor: "kendiniz, özgün yazılar üretmeyi deneyin. Bana yaptığınız gibi, başkalarının yazılarına parazit olarak asılmak yerine, düzgün cümleler kurarak baştan sona bir yazı yazmayı deneyin." diyor. (Bakınız: Çelenk, "İnternette tiyatro üzerine kayıkçı kavgaları ya da Hilmi Bulunmaz'a açık mektup")

Aslında kimsenin kimseye herhangi bir şey dikte ettiği yok. Bulunmaz'ın da, Çelenk'in de yaptığı şey, eleştiriden ibaret. Yararlanır ya da yararlanmazsın. Ama "dikte etme!" diyerek, meselenin özünü gözden kaçırmamalısın!

Kısacası, bu dikte etmek meselesinde Semih Çelenk, tutarlı değil. Dikte etme konusunu, yalnızca Özdemir Nutku skandalını görmezden gelmeye devam edebilmek için, bir enstrüman olarak kullanmaya kalkıştığı görülüyor. Çelenk, "beni Özdemir Nutku skandalı hakkında konuşmaya zorlayamazsın!" demek istiyor. Tabii ki zorlayamam, ama senin kapının önünde (hatta senin çatının altında) işlenmiş böyle iğrenç bir skandal karşısında susmanın, skandal mağdurunun mağduriyetine aldırmamanın, skandal failine arka çıkmak demek olduğunu, "Hepimiz Özdemir Nutku'yuz" demek olduğunu, söyleyebilirim; bir tiyatro sitesini yönettiğin zamanda bu kadar iğrenç bir skandalı okurlardan gizlemenin sansürcü bir tutum olduğunu ilan edebilirim. Bunları söylemek ve senin bu tutumunu eleştirmek benim özgürlüğüm, bu eleştirilere aldırmamak, bu eleştirilerden utanmamak ve bu konuda susmak da senin özgürlüğün. Gerçi susamıyorsun da ama... (Vicdanının rahat olmadığını tahmin edebiliyor ve daha fazla üstüne gelmek istemiyorum. Ne var ki, sen susamadığında, ben de susmam.)

Coşkun bana verdiği yanıtın sonunda iki seçenek vererek sizden daha demokrat olduğunu göstermişti. Hatırlayacaksınız, bu "skandal"a yer vermeyeceksem en azından "edebimle (başka bir yerde de) uslu uslu oturmamı" tavsiye etmişti.

Çelenk'in yazısı, bubi tuzaklarına benzeyen (gizli ve gerektiğinde kolayca inkar edebileceği) imalarla dolu. Ben herhangi bir kişiden daha demokrat değil, "düpedüz" demokratım. "Edebinle uslu uslu oturmayı" tavsiye etmek meselesine gelince, sanki sana "akıllı ol!" tarzında milliyetçi/ulusalcı bir tehdit yöneltmişim gibi bir hava yaratıyorsun ya da böyle bir hava yaratmak ve okurların beni faşist sanmasına yol açmak sakıncasına aldırmıyorsun. Evet, seni yanlış anladığımı ve osuruktan nem kaptığımı söylemen mümkün. Ama aynı osuruktan birtakım okurların nem kapmayacağını ve beni faşist sanmayacağını garanti edebilir misin? Ben, bir tek kişi tarafından bile yanlış anlaşılmayı, faşist tanınmayı kabul edemem. Oysa şurası kesin ki, sen "yanlış anlaşılmamaya hiç gayret etmiyor", hatta "yanlış anlaşılmak ister gibi" yazıyorsun.

O nedenle, şu "edebinle uslu uslu oturmayı" tavsiye etmek konusuna bir açıklık getirsek fena olmayacak diye düşünüyorum. Ben sana karşı yazımda ("Dekan Yardımcısı Sansürcü Yeni Doçent Semih Çelenk'e Cevap") "uslu uslu oturmak" ifadesini bir tehdit bağlamında değil, yazımdan aşağıya aktardığım şu bağlamda kullanmıştım:

Sizin ona nazaran faşizan olduğunuz anlaşılıyor.

Peki benim Bulunmaz'a nazaran durumum ne oluyor? Demokrat mı? Yoksa "Biraz daha az faşizan" mı? Bir akademisyen, bir dergi yazısı yazarken, yanlış anlaşılmaya bu kadar müsait ifadeleri, rasgele kullanacak kadar gafil olabilir mi? Hayır, bunlar rasgele kurulmuş cümleler değil. Beni faşist olmakla suçlayacaksa, Semih Çelenk'in imalar yerine direkt ifadeler kullanmasını, "açıkça, mertçe, Türkçe" konuşmasını tercih ederdim. Böyle bir niyeti yoksa, benim tam bir demokrat olduğumu yine "açıkça, mertçe, Türkçe" belirtmesini beklerdim. Çelenk beni ne açıkça suçluyor, ne de açıkça aklıyor. Nasıl yazacağına kendisi karar vermek, elbette ki, Çelenk'in hakkıdır; ama bu yazarlık tutumunu dürüst bulmadığımı belirtmek de, benim hakkım (görevim).

Coşkun Büktel'in kendisi dahi kendisine niye ikinci bir yanıt yazmadığımın hesabını sormamışken

Hesabını sormak, kendi söylediklerimle çelişmek olurdu. Çünkü "Dekan Yardımcısı Sansürcü Yeni Doçent Semih Çelenk'e Cevap" başlıklı yazımın sonunda, senin yazının son cümlesini şöyle yanıtlamıştım:

sizin böyle bir şeyi sormanızın altında güreşçileri kızıştıran cazgır benzeri bir eda seziyorum. Bravo size Sosyalist Hilmi Bulunmaz! İnsanlara ne yazacağını mı dikte ediyorsunuz? Şu konuda yaz! Hayır önce şu konuda fikrini belirt sonra öbür konuyu yaz! Hadi bakalım, "iki pehlivan çıktı meydane..."

Bu dikte etme tema'sına bu kadar ağırlık vermen, şu anlama geliyor: Ben Özdemir Nutku skandalını görmeyi reddediyor değilim, bunun bana dikte edilmesini reddediyorum. Ama unutma ki, sen skandalı, kimse görmeni (senin deyişinle) "dikte etmeden" önce de, bir yıl boyunca, görmezden gelmiştin.  Ayrıca, kimsenin ve Bulunmaz'ın sana bir şey dikte ettiği yok! Bulunmaz, sana yalnızca, sosyoloji ve tarih üstüne soyut spekülasyonlar döktürmeye nazaran, somut bir skandalı kınama ve caydırma cesareti göstermenin taşıdığı önceliği hatırlatıyor. Adalet duygusuna (vicdana) sahip olmanın önemini hatırlatıyor. Adalet duygusuna sahip olmayan bir öğretim görevlisinin soyut spekülasyonlarına güvenilemeyeceğini hatırlatıyor.

Coşkun'un forum tartışmasındaki sert üslubuna sinirlenerek ona yazdığım yanıtta öfkeyle yanlış anlamalara sebep olacak ifadeler kullandığımı biliyorum. Coşkun'un da bana verdiği yanıtın benzer bir sinirlilik ve öfke taşıdığını görebiliyorum.

Benim yazılarımda, sinirlilik ve öfke, evet, bulunabilir. Öfkemi saklayıp İngiliz aristokratları gibi sakin görünmeye çalışmak, aşağılık bulduğum bir tutumdur. Ama öfkemin mantığımı bertaraf ettiği ve yazılarımda "yanlış anlamalara sebep olabilecek ifadeler" kullanmama yol açtığı asla görülmemiştir. O nedenle kullandığın o "benzer" sözcüğünü yanıltıcı buluyor ve yazılarımızın ve yazarlığımızın benzeşmediğini açıkça belirtmeyi gerekli buluyorum.

Öyle ki, benim yirmi yıllık emeğimi, kendisinin de çok yakından bildiği, olabildiğince dürüst olmaya çalışan "eyvallah"sız kişiliğimi yere çalmayı "meşru" görmesini ve ağzına gelen her şeyi bir bir sıralamasını kızgınlığının bir ifadesi olarak görüyorum.

Sana ya da herhangi bir tiyatro insanına apaçık ve somut kanıtlarla belgelenmiş tiyatral bir iftira atılsa ya da bir haksızlık yapılsa; ben, bunu kendi meselem kadar heyecanla sahiplenir ve iftira eden, (değil Özdemir Nutku) babam bile olsa, özür dileyene kadar, yakasını bırakmazdım. Ben böylesi bir adalet duygusuna sahip bir yazarım ve böylesi bir adalet duygusuna sahip olmayan insanları, değil yirmi yıllık, yüz yirmi yıllık emekleri bile olsa, yazar ya da sanatçı saymam. Ayrıca ben kendimi asla "dürüst olmaya çalışan" diye bir ifadeyle de tanımlamam. Ben dürüst olduğum için, dürüst olmaya çalışmam asla gerekmemiştir.

Tuhaf bir benzerlik: Yücel Erten de, Kasım 1997'de, bana karşı yazdığı bir cevap yazısında, kendini, "dürüst davranmak için 'çaba gösteren' birisi" olarak tanımlamıştı. (Bakınız: Erten, "Ben Boncuk Dağıtanlardan Değilim". "Türk Tiyatrosundan İnsan Manzaraları", Dramatik Yayınlar, 1998, sayfa 378.)

Yücel'e cevabımda şöyle demişim: "Niye kişiliğinle ve eğilimlerinle inatlaşıyor, nafile yere 'çabalıyorsun' Yücel? Dürüst ve demokrat olmak, dürüst ve demokrat biri için o kadar kolaydır ki... Dürüst ve demokrat birinin ancak dürüst ve demokrat 'olmamak' için 'çaba göstermesi' gerekir." (Bakınız: Büktel, "Bir Politikacının Portresi: Yücel Erten". "Türk Tiyatrosundan İnsan Manzaraları", Dramatik Yayınlar, 1998, sayfa 440.)

İnsanlar, alçakgönüllü görünmek için "yazarım", "heykeltraşım", "sanatçıyım" demek yerine "yazar olmaya çalışıyorum", "heykel yapmaya çalışıyorum", "sanatçı olmaya çaba gösteriyorum" gibi ifadeler kullanabilirler. Bu ifadeler, onların alçakgönüllü oldukları anlamına gelebilir (tabii, gelmeye de bilir...) Ama "dürüst olmaya çalışıyorum", "dürüst olmaya çaba gösteriyorum" gibi ifadeler, kesinlikle alçakgönüllülük anlamına gelmez. Tereddüde kapılmadan, göğsümü gere gere "dürüstüm" diyemiyorum, anlamına gelir. Çelenk'in kullandığı dil, "savruk" olmakla eleştirdiği Hilmi Bulunmaz'ın dilinden, çok daha vahim biçimde "savruk".

Yanıt vermeyişimin tek bir sebebi var. O da kırgınlığım. (...)

Yanıt vermeyişinin gerçek nedenini bir kez daha kaydedelim de, kendini daha fazla kandırma:

Coşkun Büktel / 31 Mayıs 2007

Not: Hilmi Bulunmaz'ın Semih Çelenk'e cevabı için tıklayın:                     "Internet... Semih Çelenk net değil..."

Forum Tartışması

(Eskiden yeniye doğru tarih sırasıyla)