İNSANLAR BİRBİRLERİNİN

(VE ÇOCUKLARININ)

YÜZÜNE NASIL BAKABİLİYORLAR?

F. Roosevelt

W. Churchill

Tiyatro kurumunda profesör nitelemesi ile unvanlandırılmış bir "saygıdeğer"in içine düştüğü (kendi kendini içine attığı) bu durum bizleri karamsarlığa itiyor. (Bizler; sosyal varlık olmak mücadelesini sürdüren kitleyiz.)

Mühendislik eğitimi alan bir kişi olarak şuna çok net biçimde iknayım ki, ortaya bir sav atılacağı zaman neden sonuç ilişkisinin ortaya konması olmazsa olmaz şarttır. Tiyatro kurumunda profesör nitelemesi ile unvanlandırılmış kişinin unvanı ya da unvanlandırılmış olması değildir bu yazının derdi. Bu yazının derdi, bu unvanın kazanmış olduğu saygınlık ve bu saygının (ve benzeri saygınlıkların) toplumsal sonuçlarıdır.

Neden sonuç ilişkisi ortaya konmadan ortaya atılan sav, bir iftiraya dönüşmüş, "yalan"dan başka bir vasfa sahip olamamıştır. İddianın sahibi ise "yalancı" pozisyonunda kalmıştır.

Yalancı pozisyonundaki profesör ülkeye tiyatrocu, sanatçı, öncü, entelektüel yetiştirmek iddiasında olmuştur yıllarca. Topluma yön vermiş, topluma yön veren değerler yetiştirmiştir. Üniversite hocasıdır ve üniversiteli tiyatrocular, entelektüeller yetiştirmiştir.

İşte karın ağrımız burada tepe noktasına ulaşıyor. Toplum öncülerinin, hesap sormayı görev edinecek, hesap sormayı öğretecek, ustalarından, bilgi-edinim kaynaklarından ve de kendilerinden şüpheye düşecek, şüpheye düşmeyi öğretecek kişilikler olması gerekmez miydi?

Profesör Özdemir Nutku'nun, "Theope" oyunu etrafında oluşan "mesnetsizce karalayıcılığı" onun öğrencilerinde, başkanlığını yaptığı Oyun Yazarları ve Çevirmenleri Derneği (OYÇED) üyelerinde bir karın ağrısı etkisi oluşturmadığı için, ağrı için gereken gazı bizlerin bünyesi çekmek zorunda kalıyor.

Türkiye'de "tiyatrocuyum" diyen insanlar sahiden sadece ve sadece başat medyanın sabun köpüğü dizilerinde bağırıp çağırmanın peşinde mi geziniyorlar? Devlet Tiyatrosu’na kapağı atıp hazine tırtıkçılığını mı arzuluyorlar? Hadi toplumsal dinamiklerle, dünya meseleleri ile ilgili olan bizlere söyleyecek bir şeyleri yok diyelim. En basit, en aşağılık suç sayılan "yalancılık" karşısında bile söyleyecek sözleri yok mu bu toplum öncülerinin?

Yalancılık...

Bu hafife mi alınıyor bilemiyorum.

Anne babaların çocuklarına ilk öğüdü yahu: "Oğlum/kızım yalan söyleme! Çok ayıp, günah"

İnsanlığın bu ilk dersi bile tiyatrocularımızı, tiyatro öğrencilerimizi, Oyun Yazarları ve Çevirmenleri Derneği’nin (OYÇED) üyelerini harekete geçirmiyorsa bırakalım üniversiteleri, liseleri, eğitim programlarını.

Boşa çaba harcıyoruz.

Profesör Özdemir Nutku'nun mesnetsiz karalamasını bile sorgulayamaz hale geldiyse insanlar birbirlerinin yüzüne nasıl bakabiliyorlar? Tiyatrocular, toplum önderleri, bir yalanın hesabını soramıyorlarsa nasıl bakabiliyorlar o "yalan söyleme evladım" dedikleri çocuklarının yüzüne?

Salih Coşkun / 3 Ağustos 2006

Elektrik Mühendisi

Deka Elektronik Ltd. Şti.

Kalite Yöneticisi

THEOPE POLEMİĞİ'nin bir önceki yazısı: